Verwonderd beleven

Omdat ik hier nu rondga
ken ik een levenslot?
Uit niets gekomen,
tot niets weer gaand,
toch karmisch bestaan?

Alle vreugde, hemelhoog,
de ellende, de diepste goot,
niets kan blijven.

Leven na je dood?
Wat ervan je nu ook gelooft
zal met jou dan zijn gedoofd,
zie: je bent al als de dood.

.

Advertenties

Golvenspel

DSCN3411

Golven water op mij toe aan land,
gedachtegolven uit mij over ´t strand
tot de twee stromen elkaar raken,
ik wat ik dacht te weten hoor plonzen,
–vermeende identiteit kopje onder.

Hoe vaak kwam ik al hier?
Wat vond ik aan dit water,
wat ging hier verloren?

Hoe slim ik ook dingen bedenk,
het wordt overspoeld telkens weer,
–zand erover.

DSCN3412

Kenaupark in augustus

a.
De spirituele leerscholen zeggen
dat de meeste mensen slapen.

Slapen ze
of is ieder mens uitdrukking
van Absoluut verlangen
werkelijk alles te ervaren
zelfs als dat verwarring is?

Niets meer willen verbeteren
is alles willen zien.

b.
Vanuit het Kenaupark vlakbij
muziek; soms live, dan weer tape.

Net als mensen eigenlijk.

c.
Hoorde geluiden, zo diep
dat het luisteren naar mijzelf was.

Zag vormen onpersoonlijk
en zonder etiketten vrij,

Alles bewoog er droog,
onherroepelijk sprekend.

Zag eigen maaksel,
mijn ophef weerspiegeld,
de Liefde eronder
als het altijd stille oog.

d.
Je had wat met me te stellen
en nog ben je me niet zat.

Naar de AA, jaja
en de lijst van offers is langer.
Maar het zijn geen offers,
ik geef blij mijn tralies op.

e.
De God die ik wilde vinden
was mij op voorhand al gegeven;
“ik” is God’s project,
dat kan Zij beter dan ik.

f.
Nisargadatta Maharaj zei:
als je zondigt, doe het volledig.

G.I. Gurrdjieff zei:
als je zondigt, laat het kwaliteit zijn.

Ik heb het gedaan, een deur valt dicht
achter me.

g.
In dit kleine parkje nabij de Kenau,
waar de zon goddelijk speelt
met schaduwen van bomen op het gras,
zit desondanks 70% van de mensen
op een beeldschermpje te turen.

Zo een communicatiedoosje
die je voor geld en adressenboek
de wereld laat verliezen.

h.
Worden we niet geboren
met de opbouw van verwachtingen
en identiteit,
waarop teleurstelling volgt,
identiteit in de brand?

Hel
of Open Baring?

i.
“Don’t be cruel” klinkt uit het park.
Elvis.
Zal toch niet live zijn?

j.
Wou petje kopen.
Zon brandde op mijn kale kop.
Kocht petje niet, centen tellend.
Vond petje in Kenaupark.

k.
Paranoia is denken
dat er op je gelet wordt.
Dat is ook wel zo.
Maar ik ben het zelf.

l.
Alles mag.
Waarom?
Omdat alles gebeurt.

Alles heeft consequenties?
Als onderscheidingsvermogen
dit snapt gaat het rekenen.

Wijsheid is
als de rekenaar moe is geworden,
alles weer origineel.

m.
Geluk lijkt als iets lukt,
een jongleur met ballen,
en succes.

Ik heb die ballen laten vallen,
tis veel mooier dan succes
het zien dat altijd al was.

n.
Oordelen, echo’s van verleden,
gespiegeld in dit heden,
dit onherroepelijk zo-zijn,
kletteren op mij terug;
was het zo erg?

Zag ze als stugge oervormen
hun niet te stuiten gang gaan,
droog, onachtzaam bijna,
als wilden ze mij zeggen:
je doet er niet toe.

o.
Aan de staart van ieder visioen,
nachtmerrie of vreugdevuur,
wacht het stille oog.

Hier waar nog niets
begonnen is, bevrijd om alles
te ontvangen.

Dit is de Zetel
waar ik het liefst over zing
daar een ieder hier de vrede vindt.

.

Liefde is alles.

Zit hier best
aan de Kinderhuisvest
vlak waarbij, dochter, je geboren bent.

Wat doe ik hier in Haarlem?
Na bijna twee jaar Ierland
diepe crisis van twee kanten.

De mensen die langs gaan,
op straat en over het water,
-een ieder zo bijzonder
en speciaal.
Perfect
zonder mijn oordeel.

Oordelen in mijn oren
vind ik in finesses,
steeds kleiner dendrieten in hersenen,
waarvan ik het bestaan vermoedde
maar nooit eerder durfde te erkennen
omdat het me uit zou vlakken
dit te zien.

Ik zei, heel dom, dat ik geen spijt had
van de klap in de nacht.
Wel schuldgevoel.
Waarom geen spijt?
Omdat ik hoor.

Oef, dit verstond ze niet,
ze hoorde nog mijn doofheid
en ja, dat vatte ik wel
en nee, dit hoefde niet meer.
Van de les leven
is beter dan getreurd.

Voor wie deze woorden?
Voor wie ik ook ken
met wie ik ooit onmin had,
voor alles en voor integriteit.
Wat niet gezien wil worden
wordt niet geeïntegreerd.

Grote zielewonden
en zee tussen ons konden
niet verdelen.
Open Hart,
geen oordeel.

Dit open oog wordt gevreesd
als verantwoordelijkheid.

Procrastinatie is,
zen zegt ’t al eeuwen
nooit een goed idee.
Compromisloos zien
is vrede.

.

Niet meer en onverminderd

Wat mensen werkelijkheid noemen
en waarvan ze het randje zoeken
heeft helemaal geen randje.

Dan heb je nog de kern,
de essentie, maar wat is dat
als je in de kern vorm verliest?

Mijn filosofie is op,
uitgewerkt,
niks over houdend.

En zie, een bloem ontknopt,
iemand wordt vermoord en kerken
lopen vol en leeg.

De tijd vermag alles;
denken zet de boel op
met denken valt de boel.

En dan,
na ruzie in de nacht,
weer je zachte wangen.

Niets blijft
en het geeft niks;
nieuw zal nooit oud zijn.

.

Zitten op een stoel

Na jaren denk ik opeens aan Hans.
Hij zat maar op die stoel.
Hans, stoel, bier, peuk.
Op een dag moest ie afstuderen.
Sociale academie.
Hij acht aan een live-project.
Ben en ik deden mee.
´De man in de stoel´ zou het heten.
Totaaltheater werd het.
Muziek, dans, fotografie, poëzie.
Teksten in handgebonden boekjes
liet ik achter in Nederland.
Nu zit ik in Ierland, op een stoel.

Dromen van een ander land
is een ander land geworden.
Je doel bereiken
is je doel verliezen.
We zien doelen, we kennen spijt,
hebben voor ´t overige geen ogen.
Dan opeens denk ik aan Hans,
de linnen boekjes met teksten.
En aan schrijvers die ervan dromen
dat althans één zin uit hun werk
aan de vergetelheid zal ontkomen.
Maar zinnen hebben pas zin
als ze de stilte weten te bereiken.
Een zin die vergeten is
is een geslaagde zin.

De man in de stoel,
verhuisd naar een vreemd land,
ziet het vreemde niet.
Bereikt nooit iets.
Het denken dat iets wil
valt in het bereiken stil;
niets zien, niemandsland.

Zit in de tuin.
Geluid van vliegtuig.
Droom stijgt op.
Zonder kennis en denken
wordt geluid niet vertaald,
stijgt geen vliegtuig op.

.